قله منار از کوه های منطقه البرز مرکزی است که در بخش آسارای شهرستان کرج قرار دارد. این قله به دلیل خوش مسیر بودن و امکان صعود در چهار فصل بسیار مورد توجه کوهنوردان البرزی و تهرانی است. در «راهنمای صعود به قله منار» با مسیر صعود و موقعیت این کوه بیشتر آشنا می شویم.
مسیر صعود به قله منار
برای صعود به قله منار سه مسیر را می توان پیمود:
- مسیر روستای مورود
- مسیر روستای سیجان
- مسیر روستای سنگان
مسیرهای سنگان و سیجان به دلیل طولانی بودن کمتر پیموده می شوند. اما مسیر مورود به دلیل مسافت کوتاه و امکان صعود در همه فصل ها بهترین مسیر صعود به این کوه است.
جزییات صعود به قله منار
ارتفاع پای کار (روستای مورود) 2100 متر
ارتفاع قله 3520 متر
مسافت مسیر(رفت و برگشت) 13 کیلومتر
روستای مورود
این روستا در فاصله 37 کیلومتری از ابتدای جاده کرج – چالوس(میدان امیرکبیر) واقع شده است. برای رفتن به روستای مورود (از سمت کرج) پس از طی کردن 32.1 کیلومتر و کمی بعد از سد کرج به دوراهی این روستا می رسیم(این خروجی درست پیش از محله پل خواب است). به محض وارد شدن به جاده فرعی از روی پلی که بر روی رود است، رد شده و با طی کردن نزدیک به 5 کیلومتر به مورود می رسیم.
مسیر صعود به قله منار
در کنار ورودی روستا پارکینگی هست که می توان خودروها را آنجا پارک کرد. خب، نباید وقت را هدر داد، دیگر باید شال و کلاه کرده و کوهپیمایی را آغاز کنیم.
شروع مسیر از کنار زمین فوتبالی است که درست رو به روی ماست، از پاکوبی مشخص. پس از پیمودن چند صد متر از مسیر با شیبی ملایم، راه چند شاخه می شود. پاکوبی که ما باید از آن برویم، راه دست راستی است. راهی که با زیگزاگ نسبتا زیاد از شیب مسیر می کاهد و به طرف یال کوه می رود. از ابندای مسیر تا یال 1800 متر ااست. از این جا به بعد باید روی یال بمانیم و پاکوب را ادامه دهیم.
چشم انداز مسیر از اینجا به بعد بسیار زیبا و دیدنی است. قله های آبپخشان کاهار، از کرچان تا فراخ نو و با صعود بیشتر آزادکوه و دیگر قله های نزدیک آن در دور دست دیده می شوند.
این صعود یک نکته مهم برای علاقه مندان به عکس گرفتن با تابلو دارد!! و آن این که در یک روز می توانند با دو تابلو عکس بگیرند: قله های گُلِوی و منار.
پس از طی کردن نزدیک به 5.8 کیلومتر از آغاز راه و پیش از رسیدن به منار، به قله گُلِوی می رسیم. وقتی بر روی یکی از دو قله نام برده می ایستیم، به وضوح می توانیم ببینیم که ارتفاع منار از گلوی کمی بیشتر است، اما بر روی تابلو هر دو، بلندای 3520 متر ثبت شده است. در هر صورت فاصله بسیار کم این دو قله باعث می شود که خیلی روی اختلاف ارتفاع بحث نکنیم!
نکته مهم:
پاکوب مسیر از آغاز تا قله کاملا مشخص است، اما بعضی از دوستان ترجیح می دهند از مسیرهای دیگری که -گاهی- پاکوب چندان مشخصی ندارند به قله منار صعود کنند. شاید بهتر باشد که ما بر روی همان پاکوب به راه مان ادمه دهیم و آرامش خود را با ماجراجویی های نه چندان منطقی بر هم نزنیم.
همان طور که گفته شد، این قله در فصل زمستان نیز علاقه مندان بسیاری دارد و صعود می شود. هرچند که شوربختانه در سال های گذشته بارش برف به اندازه ای نبوده است که مسیرها را بپوشاند، اما برای صعود در این فصل بهتر است حتما با یک راهنما و بلد راه و یا همراه داشتن Track مسیر کوهنوردی کنیم.
قله منار
پس از یک کوهپیمایی 6.5 کیلومتری دلچسب به قله منار می رسیم. قله ای که شاید بتوان آن را (البته منار و گلوی هر دو را) با کمی اغماض آخرین کوه های آبپخشان توچال دانست.
بر روی قله چشم انداز بی نظیری از آبپخشان شرقی کاهار، علم کوه، زرین کوه، قله کندوان و آزادکوه تا دماوند سرفراز در برابرمان است. البته نباید کوه های کم ارتفاع تر را از یاد برد: پهنه سار و چشمه شاهی، پورا و قبله، خوان کاهار و پیله کوه، دوبرار(کرج) و…..
اگر آبپخشان را ادامه بدهیم می توانیم به قله های سه سنگ و پشت بند سنگان هم برویم. این در صورتی است که زمان کافی داشته باشیم.
در پایان فراموش نکنیم، هیچ مسیر و هیچ کوهی ساده نیست، بلکه این توانایی و آمادگی ماست که آن ها را آسان تر می کند. همچنین به یاد داشته باشیم، هرگز بدون راهنما و نقشه به کوه و طبیعت نرویم.