لوگوی-کوهپیما

برآورد زمان پیمایش در کوهنوردی

ممکن است تاکنون برای بسیاری از ما پیش آمده باشد که زمان کوهنوردی‌ مان با پیش‌ بینی‌ مان مطابقت نداشته (معمولا هم بیشتر از پیش‌ بینی می‌ شود!) و در رسیدن به کمپ بعدی و یا یازگشت از قله به تاریکی و شب خورده‌ ایم. اگر در راه با اتفاق غیرمنتظره‌ ای روبرو نشده باشیم که باعث اتلاف زمان شده باشد، حتما ناشی از اشتباه ما در برآورد زمان پیمایش در کوهنوردی بوده است. بنابراین باید در شیوه برنامه‌ ریزی زمانی خود تجدید نظر کنیم.

برآورد زمان پیمایش در کوهنوردی

فهرست مطالب برآورد زمان پیمایش کوهنوردی

قاعده نايسمیت: روشی برای برآورد زمان پیمایش

قاعده نايسمیت فرمولی است که هنگام برنامه‌ ریزی مسیر کوهپیمایی برای برآورد زمان تقریبی مورد نیاز پیمایش به کار می‌ رود. این قاعده کاربردی که در سال ۱۸۹۲ توسط ویلیام نايس، کوهنورد اسکاتلندی ابداع شد، امروزه با تغییراتی جزئی همچنان به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌ گیرد. در اینجا شیوه استفاده از این قاعده به اختصار گفته می‌ شود (توجه داشته باشیم که این یک برآورد است و باید با کمی احتیاط در نظر گرفته‌ شود).

برآورد زمان پیمایش در قاعده نایسمیت

  • درنظر گرفتن یک ساعت برای هر ۵ کیلومتر پیمایش در مسیر هموار.
  • درنظر گرفتن یک ساعت برای هر ۶۰۰ متر افزایش ارتفاع (که به راحتی می‌ توان گفت برابر ۱۰ دقیقه برای هر ۱۰۰ متر می‌ شود).

بنابراین، زمان لازم برای طی‌ کردن یک مسیر ۷.۵ کیلومتری با 1000 متر افزایش ارتفاع، 3 ساعت و 11 دقیقه خواهد بود.

به نظر ساده می‌ رسد؟ اما متاسفانه، این قاعده در عمل، اغلب به این سادگی نیست.

قاعده نایسمیت

محدودیت‌ های قاعده نايسمیت

اول از همه، باید توجه داشته‌ باشیم که این زمان‌‌ های ایده‌آل بر اساس محاسبات تئوری هستند و زمان واقعی ما در مسیر تحت تأثیر تأخیرهای دنیای واقعی قرار خواهدگرفت. عواملی وجود دارند که هنگام برنامه‌ ریزی هر بخش از سفرمان باید تا حدودی در نظر گرفته شوند.

قاعده نايسمیت فرض می‌ کند که ما فردی با آمادگی جسمانی متوسط هستیم، در مسیرهای آسان حرکت می کنیم و در شرایط آب و هوایی خوبی هستیم. این قاعده تأثیر کند شدن ناشی از بارهای سنگین، خستگی، توقف استراحت، تأخیر ناشی از مسیریابی، شرایط آب و هوایی نامساعد مانند باد شدید مخالف یا ناهمواری زمین را در نظر نمی‌ گیرد.

اضافه شدن باتلاق، سنگریزه، علفزار، برف، شیب‌ های تند (هم در صعود و هم در فرود)، کوله‌ پشتی سنگین، بالارفتن از صخره‌ ها، وزش باد جانبی، گروهی با توانایی‌ های مختلف (هنگام کوهپیمایی گروهی، سرعت کندترین فرد گروه را برای محاسبه زمان باید درنظر گرفت) و توقف‌ های اجباری برای عکس گرفتن، به احتمال زیاد، زمان‌ بندی خوش‌ بینانه Naismith را کمی غیر واقعی جلوه خواهد داد.

حفظ سرعت خستگی ناپذیر ۵ کیلومتر در ساعت در طول یک روز طولانی و کوهستانی، کار دشواری است مگر اینکه دونده کوهستانی باشیم، این سرعت بیشتر شبیه کمترین زمان ممکن است تا میانگین زمان طی مسیر!

بنابراین، در عمل، این برآورد زمان پیمایش در کوهنوردی را باید تنها به عنوان نقطه شروع (هرچند بسیار مفید) برای محاسبه زمان‌ بندی خود در نظر بگیریم.

🟣 با کوهپیما همراه باشید: نقشه خوانی در کوهنوردی

برخی تغییرات در برآورد زمان پیمایش قاعده نایسمیت

برای درنظر گرفتن برخی از متغیرها، بعدها اصلاحاتی در این قاعده صورت گرفته‌ است. موارد زیر از آن جمله هستند:

  • کاهش سرعت پایه به ۴ کیلومتردرساعت.
  • در سراشیبی‌ های ملایم بین ۵ تا ۱۲ درجه، به ازای هر ۳۰۰ متر کاهش ارتفاع، ۱۰ دقیقه کم شود (معمولا سرعت در این مسیرها بیشتر است).
  • در سراشیبی‌ های تندتر از ۱۲ درجه، به ازای هر ۳۰۰ متر کاهش ارتفاع، ۱۰ دقیقه اضافه می‌ شود (در این مسیرها باید به آرامی پایین برویم).
  • در صعود شیب‌ های ملایم به ازای هر 100 متر 10 دقیقه اضافه می‌ شود.

هر مسیری متفاوت است و هر کوهپیمایی هم همین‌ طور. اما در آغاز و با استفاده از قاعده نايس به عنوان پایه، و با به دست آوردن تجربه، باید بتوانیم میانگین تقریبی خود را تعیین کنیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *