یک شب مانی در طبیعت میتواند بهترین راه برای آشناکردن کودکان با لذت بودن در دل طبیعت باشد. از نوزادان تا نوجوانان، همه بچه ها در کمپینگ چیزهای زیادی پیدا میکنند که آن ها را مجذوب می کند: آسمانی پرستاره، صدای دوردست یک جغد، یا حتی یک حشره کوچک که روی یک گیاه زندگی می کند. پس هیچ وقت برای اردو زدن با فرزندمان زود نیست. کمپ کردن با کودکان می تواند چشم ها و حواس آن ها را به دنیای طبیعی اطرافشان باز کند. اما انجام این کار بدون برنامه و آگاهی می تواند پیامدهای ناگوار و ناخوشایندی به همراه داشته باشد. بنابراین پیش از انجام آن، نکات زیر – و هر چه را که باعث می شود نه به طبیعت آسیب برسانیم و نه به خودمان – را به دقت مرور کنیم و در رعایت آن ها بکوشیم.
کمپ زدن را در خانه تمرین کنیم.
اگر بچه ها تجربه طبیعت گردی ندارند، می توانیم کار را با برپا کردن چادر در حیاط یا حتی درون خانه آغاز کنیم. اجازه دهیم فرزندمان در آن وقت بگذراند و شب را در چادر بخوابد تا با این محیط تازه خو بگیرد. همچنین می توانیم یک گردش نیم روزه خانوادگی به پارکی نزدیک محل زندگی مان داشته باشیم و چند ساعت را در کنار دریاچه، فضای سبز یا تپه ها بگذرانیم و واکنش او را نسبت به تجربه بیرون بسنجیم.
بگذاریم فرزندمان در بستن وسایل کمک کند.
به او مسئولیت بدهیم تا وسایل کمپ خودش را (بر اساس فهرستی که ما تهیه کردهایم) جمع کند . البته پیش از حرکت حتما وسایلش را دوباره بررسی کنیم. برای نظم بیشتر، وسایل شخصی هر کس را در یک کوله پشتی یا کیف جداگانه بگذاریم و به او یاد بدهیم وسایلش را در همان کوله نگهداری کند و برگرداند.
غذاهای مورد علاقه فرزندمان را ببریم.
اجازه دهیم بچه ها در برنامه ریزی غذایی مشارکت کنند تا نسبت به سفر هیجان زده شوند. از آن ها بپرسیم چه چیزی دوست دارند، بخورند یا چه خوراکی هایی می خواهند. غذاهایی را برداریم که می دانیم خوش شان می آید. سفر، زمان امتحان غذاهای جدید و پیچیده نیست. همچنین خوراکی های آماده و میان وعده های دم دستی، مفید و خوشمزه برای مسیر و کمپ همراه داشته باشیم.
در محل مناسب اردو بزنیم.
محلی را برای چادر زدن انتخاب کنیم که امکاناتش متناسب با نیازهای خانواده باشد. هنگام برنامه ریزی امکانات اردوگاه ها را بررسی کنیم و مناسب ترین را برگزینیم. پس از نخستین تجربه می توانیم سراغ مکان های بکرتر یا سفرهای طولانی تر برویم.
از دوستانی که تجربه بیشتری دارند درباره مکان های مناسب برای کودکان پرس و جو کنیم. برنامه ریزی سفر را خانوادگی انجام دهیم؛ از فرزندمان ایده و نظرش را جدی بگیریم.
درباره کارهایی که می خواهیم انجام دهیم، برنامه داشته باشیم.
از قبل بدانیم در مقصد چه فعالیت ها و مسیرهای پیاده روی وجود دارد. وقتی بچه ها گفتند: «حوصله مون سر رفت»؛ ما باید ایده ای آماده داشته باشیم. بررسی کنیم آیا امکان کرایه قایق وجود دارد یا جایی برای دوچرخه سواری هست؟ برنامه ریزی برای کوهپیمایی هم بخشی از کار است (می توانیم نکات پیاده روی خانوادگی را هم مرور کنیم).
وسایل مان را سازماندهی کنیم.
وسایل کمپینگ خود را در سبدها یا جعبه ها مرتب کنیم تا وقتی به محل رسیدیم، دسترسی راحتی به آن ها داشته باشیم. وسایل آشپزی، چادر، کیسه خواب و دیگر تجهیزات را در بخش های جداگانه قرار دهیم. این کار علاوه بر آن که نظم و ترتیب را به فرزندمان آموزش می دهد، باعث میشود وقت زیادی را صرف گشتن بین وسایل نکنیم، مخصوصا اگر دیرتر از برنامه به مقصد برسیم. سازماندهی وسایل از قبل، باعث میشود برای سفر بعدی هم آماده تر باشیم.
بچهها را لایه لایه لباس بپوشانیم.
پیش بینی آب و هوا را بررسی کنیم و بچه ها را متناسب با شرایط بیرون لباس بپوشانیم. اگر احتمال باران وجود دارد، حتما کاپشن بارانی همراه داشته باشیم (و یک یا دو سرگرمی برای داخل چادر!). حتی اگر روزها آفتابی و گرم باشد، شب ها دما می تواند پایین بیاید. به فرزندمان لایه لایه لباس بپوشانیم تا بتوانند بسته به تغییر دما لباس خود را کم یا زیاد کنند! نوزادان و خردسالان به دلیل کم تحرک بودن معمولا یک لایه بیشتر از بزرگ ترها به پوشاک نیاز دارند.
چالش های احتمالی را پیش بینی کنیم.
ما فرزندمان را بهتر از هر کسی می شناسیم و می دانیم در شرایط مختلف چه واکنشی خواهد داشت. پس بهتر است مشکلات احتمالی را از قبل پیش بینی کنیم:
- اگر کودک مان هنوز در حال یادگیری استفاده از توالت است یا از بیدار شدن شبانه متنفر است، بهترین راه را برای آسایش او پیدا کنیم.
- اگر فرزند ما صبح خیلی زود بیدار می شود، یک کتاب یا اسباب بازی بیاوریم تا صبح زود سرگرم شود.
- اگر نوجوان ما دیر از خواب بیدار میشود، کمتر سروصدا کنیم تا او در هوای پاک طبیعت راحت تر و بیشتر بخوابد.
یک اسباب بازی محبوب همراه داشته باشیم.
یک یا دو اسباب بازی مورد علاقه بچه ها را با خود ببریم، اما سعی کنیم تعدادشان زیاد نباشد. بهتر است جا برای بازی آزاد و بدون ساختار در طبیعت بماند.
بچه ها معمولا در اردوهای طبیعی چیزهای جالب تری برای بازی پیدا می کنند. شاید تعجب کنیم که ساعت ها وقتشان را صرف کندن خاک یا کاوش اطراف کنند. آن ها به شکل طبیعی سرگرمی های خود را در طبیعت پیدا می کنند.
اگر اسباب بازی می بریم، چیزی انتخاب کنیم که مکمل بازی در طبیعت باشد: بادبادک، توپ، فریزبی، ذره بین برای دیدن حشرات یا دوربین دوچشمی.
به برنامه اردو جزئیات ویژه اضافه کنیم.
لازم نیست وسایل زیادی بخریم، اما یکی دو وسیله خاص می تواند لذت بچه ها از کمپینگ را چند برابر کند. با توجه به شناختی که از فرزندمان داریم، یک چیز ویژه همراه داشته باشیم. چیزی مانند: یک هدلامپ مخصوص او.
فرزندمان را درگیر کمپ زدن کنیم.
سعی کنیم فرزندمان را تا جای ممکن در کارهای کمپ سهیم کنیم. نکات پایه را به آن ها بیاموزیم:
- چگونه یک محل صاف برای چادر پیدا کنند؟
- چطور چادر را برپا کنند؟
- چگونه یک وعده غذایی ساده در کمپ بپزند؟
وظایف را متناسب با سن شان به آن ها بسپاریم:
بچه های کوچک تر: پر کردن بتری های آب، پهن کردن کیسه خواب، بادکردن زیراندازها
بچه های بزرگ تر: شستن ظرف ها یا مسئولیت یک وعده شام
نگرش مثبت داشته باشیم.
چرا فرزندمان باید برای سفر کمپینگ ذوق داشته باشد اگر ما ذوقی نشان ندهیم؟پس هیجانزده باشیم!
نخستین قانون کمپینگ با کودکان این است: آماده کنار آمدن با سختی ها باشیم. در طبیعت همه چیز متفاوت خواهد بود. شاید سرویس بهداشتی دم دست نباشد و یا آب جاری در دسترس. اگر با انرژی مثبت و روحیه «میشود»، پیش برویم، بچهها هم حال و هوای ما را می گیرند.
به ایمنی فکر کنیم.
وقتی به محل اردو رسیدیم، قوانین محدوده حرکت بچهها را مشخص کنیم و درباره کارهایی که در صورت گم شدند باید انجام دهند، با آن ها صحبت کنیم.
- محدوده ها کجاست؟ تا چه مسافتی می توانند از ما دور شوند؟
- آیا اجازه دارند به کنار آب بروند؟
- آیا می توانند به تنهایی به دستشویی بروند؟
به او یک سوت بدهیم و یادش بدهیم اگر از ما جدا شد، در آن فوت کند. شب هم مطمئن شویم چراغ قوه یا هدلامپ در دسترس دارد. همچنین مراقب خطرات محیط کمپ باشیم؛ مثل جاده، رودخانه یا صخره شیبدار نزدیک چادر و کمپ.
آموزش را فراموش نکنیم.
بچه ها در هر سنی که باشند، هیچ وقت برای شان یاد گرفتن اصول رفتار درست در طبیعت زود نیست. به آن ها یادآوری کنیم که می توانند از محیط لذت ببرند و در عین حال از آن محافظت کنند:
- به حیوانات غذا ندهند و حشرات را نکشند.
- زباله ها را درست جمع آوری کنند (هرچه می بریم، بازگردانیم).
- سنگ ها، گیاهان و دیگر چیزهای طبیعی را همان جا که هستند بگذارند.
- اصول «اثری به جا نگذار» را رعایت کنند.
اگر در مناطق بکر و بدون امکانات کمپ می زنیم، مطمئن شویم که هم خودمان و هم بچه ها روش درست استفاده از طبیعت به جای سرویس بهداشتی را یاد گرفته و رعایت می کنیم.
بیشترین بهره را از طبیعت ببریم.
به دنبال حیات وحش بگردیم، حشرات را بررسی کنیم، سنگ ها را کاوش کنیم، پرندگان، گل ها، ابرها و پیکره های آسمانی را شناسایی کنیم. آن ها را با اصول کوهپیمایی و طبیعت گردی آشنا کنیم و به چیزهایی که آن ها دوست دارند، علاقه نشان دهیم.
برای کمک به شناسایی گیاهان و جانوران، کتاب ها و مقاله های راهنمای طبیعت همراه داشته باشیم. اگر محیط بان در منطقه هست از او بخواهیم با فرزندمان درباره حفظ محیط زیست صحبت کند.
از خاکی شدن کودکان نترسیم.
واقعیت این است که بچه ها در طبیعت کثیف می شوند؛ گل روی کفش، خرده های شاخ و برگ روی مو و گرد و غبار روی لباس. کمپینگ جایی است که آن ها باید فضای بازی و کثیف شدن داشته باشند.
همیشه دو سه دست پوشاک اضافه برای آن ها همراه داشته باشیم. هنگام عوض کردن لباس یک زیرانداز کوچک بیرون در چادر پهن کنیم تا درون چادر تمیزتر بماند.
چادر اضافی برای نوجوانان داشته باشیم.
همیشه ممکن یا عملی نیست، اما در نظر بگیریم که دو چادر کوچک یا یک چادر بزرگ با اتاقک جداگانه با تور برای حریم خصوصی نوجوان خود همراه داشته باشیم. داشتن فضای خواب جدا، کمی احساس استقلال و کنترل بر محیط به نوجوانان میدهد.
به نوجوانان سخت نگیریم.
بسیاری از نوجوانان نسبت به بدن خود حساس هستند، بنابراین زندگی در کمپ می تواند سخت باشد اگر از جوش، بوی بدن یا لباس کثیف ناراضی باشند:
- اجازه دهیم محصولات مراقبت از مو یا پوست خود را همراه داشته باشند، حتی اگر مطمئنیم غیرضروری است.
- اجازه دهیم دیرتر بخوابند، تنها گردش کنند (با تعیین قوانین) یا دوست خود را بیاورند.
- بسیاری از نوجوانان به تلفن های همراه یا دستگاه های الکترونیکی خود وابسته اند؛ اگر نمی توانیم جلوی استفاده کامل آن ها را بگیریم، دست کم مرزها یا انتظارات معقول تعیین کنیم.
انعطاف پذیر باشیم.
فرقی نمی کند چقدر آماده هستیم، ممکن است اوضاع طبق برنامه پیش نرود. به یاد داشته باشیم که تنها کاری که می توانیم انجام دهیم، ایجاد ساختار مناسب برای کمپینگ بچه هاست.
بهترین بخش طبیعت گردی این است که تجربه ها را در سفر خلق می کنیم. انعطاف پذیر و صبور باشیم. آهسته تر حرکت کنیم، از برنامه های سختگیرانه دست بکشیم و از لحظه لذت ببریم. اگر همراه بردن فرزندان در یک پیاده روی روزانه باعث ناراحتی کل خانواده می شود، آن ها را مجبور نکنیم.
یک محیط خواب راحت ایجاد کنیم.
بچه های کوچک ممکن است بالشت، پتوی مورد علاقه یا عروسک خود را بخواهند. در همراه بردن چیزهایی که برایشان مهم است، صرفه جویی نکنیم.
- اگر خوابیدن برای شان سخت است، از زیرانداز ضخیم تر و راحت تر استفاده کنیم.
- بالشت ها و پتوهای مورد علاقه شان را ببریم.
- اگر چادر بزرگ داریم برای نوزادان از تخت قابل حمل استفاده کنیم.
هرچه بیشتر به اردو برویم، بیشتر می آموزیم که چه چیزهایی لازم است و بدون چه چیزهایی می توانیم در طبیعت سر کنیم.
به روال خواب فرزندمان پایبند باشیم.
اگر هر شب پیش از خواب برای فرزندمان کتاب می خوانیم، حتی در کمپ این کار را ترک نکنیم. بچه های کوچک عاشق روال ثابت هستند.
- به آن ها لباس خواب بپوشانیم.
- دندان های شان را مسواک کنیم.
- کمی کتاب بخوانیم.
برای نوزادان، عادات خوابشان را تا حد ممکن به روال خانه نزدیک نگه داریم.
به کودکان فضای رشد و تجربه بدهیم.
اولین یا حتی دومین سفر کمپینگ ما تجربه ای کامل نخواهد بود. در پایان هر سفر یادداشت برداری کنیم:
- دفعه بعد چه چیزهایی ببریم.
- چه چیزهایی میتوانیم نبریم.
- چگونه میتوانیم کارها را متفاوت انجام دهیم.
- چه مناطقی برای ما مناسب تر است.
و هر چه را که تجربه بهتر و لذت بخش تری برای ما خواهد داشت، یادداشت کنیم.
